BOSTON – Tijdens een recent bezoek aan India hield ik een riksja aan die werd voortbewogen, zo constateerde ik al snel, door een man die verlamd was aan één been. Het bleek dat hij een paar weken eerder in botsing was gekomen met een auto toen hij door de drukke straten van New Delhi navigeerde. Hoewel hij erin was geslaagd bij een plaatselijke apotheek medicatie te bemachtigen tegen de hevige pijn – waarschijnlijk omdat zijn been gebroken was – kon hij het geld en de tijd niet missen om naar een chirurg te gaan.
Dit soort tragische afwegingen komt helaas maar al te vaak voor. De Lancet Commission on Global Surgery schat dat zo'n vijf miljard mensen – bijna 70% van de wereldbevolking – het moeten stellen zonder toegang tot veilige en betaalbare chirurgische en anesthetische zorg, terwijl 33 miljoen mensen opgezadeld zijn met ondraaglijk hoge medische kosten. Het is niet verrassend dat de armen in de wereld hier onevenredig onder lijden: terwijl de lage-inkomenslanden bijna 35% van de mensheid herbergen, nemen ze slechts 3,5% van alle chirurgische ingrepen voor hun rekening.
Eén van de grootste obstakels voor het verwezenlijken van universele gezondheidszorgdekking – door de Verenigde Naties tot een mondiale doelstelling gemaakt – is financiering. En hoe paradoxaal het ook mag klinken, één van de beste manieren waarop regeringen het geld kunnen krijgen dat zij nodig hebben om de dekking uit te breiden is het ruimer beschikbaar maken van chirurgie.
Gezondheidsproblemen waarbij de tijd een rol speelt – zoals verwondingen als gevolg van verkeersongelukken en zwangerschapscomplicaties – behoren tot de belangrijkste oorzaken van sterfgevallen en invaliditeit in lage- en middeninkomenslanden. Maar onbehandelde of slecht behandelde aandoeningen, waarvoor chirurgie nodig is, zijn ook nadelig voor de economische productiviteit. In het onderzoek van de Lancet wordt bijvoorbeeld geschat dat het onvermogen om de chirurgische zorg in de ontwikkelingslanden te verbeteren zich in 2030 zal vertalen in een bedrag van $12,3 bln aan verloren gegane economische productie. Het onvermogen om een sterke chirurgische capaciteit in stand te houden zou zelfs de economische vorderingen kunnen ondermijnen die door de middeninkomenslanden zijn geboekt, waardoor hun totale bbp-groei jaarlijks met ongeveer 2% gereduceerd zou kunnen worden.
Veel leiders hebben het idee dat het verstrekken van chirurgische zorg niet duurzaam of kosteneffectief is. Wanneer zij worden geconfronteerd met lastige begrotingskeuzes, kiezen regeringen vaak voor programma's die infecties en chronische ziekten bestrijden, waardoor mensen als mijn riksja-chauffeur in de kou blijven staan.
Maar uit een steeds groter wordend arsenaal aan bewijsmateriaal blijkt dat deze ideeën misplaatst zijn. Toen onderzoekers van de Harvard Medical School chirurgische ingrepen in lage- en middeninkomenslanden onderzochten, stuitten ze op een opmerkelijk onderscheid tussen de economische veronderstellingen en de werkelijkheid. Zij berekenden bijvoorbeeld dat het geld dat wordt uitgegeven aan keizersneden en gewrichtschirurgie bijvoorbeeld een hoger rendement oplevert dan de uitgaven aan het beheersbaar houden van HIV of hart- en vaatziekten.
Access every new PS commentary, our entire On Point suite of subscriber-exclusive content – including Longer Reads, Insider Interviews, Big Picture/Big Question, and Say More – and the full PS archive.
Subscribe Now
De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat chronische en besmettelijke ziekten eveneens onze aandacht vergen; we kunnen gezondheidszorgsystemen niet binnen een paar weken of maanden hervormen, en we mogen ook niet onze rug toekeren naar degenen die worden behandeld voor ziekten waar geen chirurgie aan te pas hoeft te komen. Maar hervormingen die meer aandacht geven aan het belang van chirurgie zouden de economische productiviteit bevorderen en helpen een billijker gezondheidszorg voor iedereen te creëren.
Om te beginnen zouden de ministeries voor volksgezondheid en de artsenorganisaties formeel moeten erkennen dat het bieden van chirurgische en anesthetische zorg een cruciaal onderdeel is van de universele gezondheidszorgdekking. Om dit te bewerkstelligen, zullen de verstrekkers van gezondheidszorg het vergaren en analyseren van de gegevens over chirurgische resultaten moeten verbeteren, wat de transparantie op het gebied van sterfte en ziekte zou vergroten en de algemene aansprakelijkheid zou versterken. Besluiten over hoe de dienstverlening uit te breiden zouden van een richtsnoer voorzien kunnen worden door de kernindicatoren van de Lancet-commissie op het gebied van de “paraatheid,” “aflevering,” en “impact” van chirurgische zorg.
In de tweede plaats moeten landen die universele dekking overwegen de chirurgische zorg onderbrengen in publiek gefinancierde plannen, om de risico's te delen en te kunnen waken voor kostenoverschrijdingen. Hoewel een deel van de financiering voor de uitbreiding van chirurgische diensten zou kunnen komen uit de belastingen, moeten gezondheidszorgverstrekkers ook innovatieve financieringsopties onderzoeken – zoals “sociale rechtvaardigheidsmodellen,” waarbij mensen betalen wat ze kunnen missen.
Tenslotte zouden ziekenhuizen, om de middelen te stroomlijnen en de chirurgische capaciteit te vergroten, het delen van taken moeten onderzoeken, waarbij gevallen die geen noodhulp behoeven worden doorverwezen naar gediplomeerde verpleegsters en arts-assistenten. Tot de langetermijnstrategieën behoren het verhogen van de investeringen in het medisch onderwijs, om de gelederen van de artsen en chirurgen te kunnen uitbreiden.
De enorme economische vooruitgang die veel ontwikkelingslanden de afgelopen decennia hebben ondergaan werd grotendeels van energie voorzien door hun levenslustige, jonge en ambitieuze bevolking. Een van de meest effectieve manieren om deze groei en ontwikkeling overeind te houden is het zeker stellen van de toegang tot veilige en betaalbare gezondheidszorg – inclusief chirurgie. Hoewel de kosten hiervan hoog kunnen zijn, zullen de kosten van het níet verstrekken ervan nog hoger zijn.
To have unlimited access to our content including in-depth commentaries, book reviews, exclusive interviews, PS OnPoint and PS The Big Picture, please subscribe
Donald Trump’s attempt to reindustrialize the US economy by eliminating trade deficits will undoubtedly cause pain and disruption on a massive scale. But it is important to remember that both major US political parties have abandoned free trade in pursuit of similar goals.
argues that America’s protectionist policies reflect a global economic reordering that was already underway.
Donald Trump and Elon Musk's reign of disruption is crippling research universities’ ability to serve as productive partners in innovation, thus threatening the very system that they purport to celebrate. The Chinese, who are increasingly becoming frontier innovators in their own right, will be forever grateful.
warns that the pillars of US dynamism and competitiveness are being systematically toppled.
BOSTON – Tijdens een recent bezoek aan India hield ik een riksja aan die werd voortbewogen, zo constateerde ik al snel, door een man die verlamd was aan één been. Het bleek dat hij een paar weken eerder in botsing was gekomen met een auto toen hij door de drukke straten van New Delhi navigeerde. Hoewel hij erin was geslaagd bij een plaatselijke apotheek medicatie te bemachtigen tegen de hevige pijn – waarschijnlijk omdat zijn been gebroken was – kon hij het geld en de tijd niet missen om naar een chirurg te gaan.
Dit soort tragische afwegingen komt helaas maar al te vaak voor. De Lancet Commission on Global Surgery schat dat zo'n vijf miljard mensen – bijna 70% van de wereldbevolking – het moeten stellen zonder toegang tot veilige en betaalbare chirurgische en anesthetische zorg, terwijl 33 miljoen mensen opgezadeld zijn met ondraaglijk hoge medische kosten. Het is niet verrassend dat de armen in de wereld hier onevenredig onder lijden: terwijl de lage-inkomenslanden bijna 35% van de mensheid herbergen, nemen ze slechts 3,5% van alle chirurgische ingrepen voor hun rekening.
Eén van de grootste obstakels voor het verwezenlijken van universele gezondheidszorgdekking – door de Verenigde Naties tot een mondiale doelstelling gemaakt – is financiering. En hoe paradoxaal het ook mag klinken, één van de beste manieren waarop regeringen het geld kunnen krijgen dat zij nodig hebben om de dekking uit te breiden is het ruimer beschikbaar maken van chirurgie.
Gezondheidsproblemen waarbij de tijd een rol speelt – zoals verwondingen als gevolg van verkeersongelukken en zwangerschapscomplicaties – behoren tot de belangrijkste oorzaken van sterfgevallen en invaliditeit in lage- en middeninkomenslanden. Maar onbehandelde of slecht behandelde aandoeningen, waarvoor chirurgie nodig is, zijn ook nadelig voor de economische productiviteit. In het onderzoek van de Lancet wordt bijvoorbeeld geschat dat het onvermogen om de chirurgische zorg in de ontwikkelingslanden te verbeteren zich in 2030 zal vertalen in een bedrag van $12,3 bln aan verloren gegane economische productie. Het onvermogen om een sterke chirurgische capaciteit in stand te houden zou zelfs de economische vorderingen kunnen ondermijnen die door de middeninkomenslanden zijn geboekt, waardoor hun totale bbp-groei jaarlijks met ongeveer 2% gereduceerd zou kunnen worden.
Veel leiders hebben het idee dat het verstrekken van chirurgische zorg niet duurzaam of kosteneffectief is. Wanneer zij worden geconfronteerd met lastige begrotingskeuzes, kiezen regeringen vaak voor programma's die infecties en chronische ziekten bestrijden, waardoor mensen als mijn riksja-chauffeur in de kou blijven staan.
Maar uit een steeds groter wordend arsenaal aan bewijsmateriaal blijkt dat deze ideeën misplaatst zijn. Toen onderzoekers van de Harvard Medical School chirurgische ingrepen in lage- en middeninkomenslanden onderzochten, stuitten ze op een opmerkelijk onderscheid tussen de economische veronderstellingen en de werkelijkheid. Zij berekenden bijvoorbeeld dat het geld dat wordt uitgegeven aan keizersneden en gewrichtschirurgie bijvoorbeeld een hoger rendement oplevert dan de uitgaven aan het beheersbaar houden van HIV of hart- en vaatziekten.
Introductory Offer: Save 30% on PS Digital
Access every new PS commentary, our entire On Point suite of subscriber-exclusive content – including Longer Reads, Insider Interviews, Big Picture/Big Question, and Say More – and the full PS archive.
Subscribe Now
De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat chronische en besmettelijke ziekten eveneens onze aandacht vergen; we kunnen gezondheidszorgsystemen niet binnen een paar weken of maanden hervormen, en we mogen ook niet onze rug toekeren naar degenen die worden behandeld voor ziekten waar geen chirurgie aan te pas hoeft te komen. Maar hervormingen die meer aandacht geven aan het belang van chirurgie zouden de economische productiviteit bevorderen en helpen een billijker gezondheidszorg voor iedereen te creëren.
Om te beginnen zouden de ministeries voor volksgezondheid en de artsenorganisaties formeel moeten erkennen dat het bieden van chirurgische en anesthetische zorg een cruciaal onderdeel is van de universele gezondheidszorgdekking. Om dit te bewerkstelligen, zullen de verstrekkers van gezondheidszorg het vergaren en analyseren van de gegevens over chirurgische resultaten moeten verbeteren, wat de transparantie op het gebied van sterfte en ziekte zou vergroten en de algemene aansprakelijkheid zou versterken. Besluiten over hoe de dienstverlening uit te breiden zouden van een richtsnoer voorzien kunnen worden door de kernindicatoren van de Lancet-commissie op het gebied van de “paraatheid,” “aflevering,” en “impact” van chirurgische zorg.
In de tweede plaats moeten landen die universele dekking overwegen de chirurgische zorg onderbrengen in publiek gefinancierde plannen, om de risico's te delen en te kunnen waken voor kostenoverschrijdingen. Hoewel een deel van de financiering voor de uitbreiding van chirurgische diensten zou kunnen komen uit de belastingen, moeten gezondheidszorgverstrekkers ook innovatieve financieringsopties onderzoeken – zoals “sociale rechtvaardigheidsmodellen,” waarbij mensen betalen wat ze kunnen missen.
Tenslotte zouden ziekenhuizen, om de middelen te stroomlijnen en de chirurgische capaciteit te vergroten, het delen van taken moeten onderzoeken, waarbij gevallen die geen noodhulp behoeven worden doorverwezen naar gediplomeerde verpleegsters en arts-assistenten. Tot de langetermijnstrategieën behoren het verhogen van de investeringen in het medisch onderwijs, om de gelederen van de artsen en chirurgen te kunnen uitbreiden.
De enorme economische vooruitgang die veel ontwikkelingslanden de afgelopen decennia hebben ondergaan werd grotendeels van energie voorzien door hun levenslustige, jonge en ambitieuze bevolking. Een van de meest effectieve manieren om deze groei en ontwikkeling overeind te houden is het zeker stellen van de toegang tot veilige en betaalbare gezondheidszorg – inclusief chirurgie. Hoewel de kosten hiervan hoog kunnen zijn, zullen de kosten van het níet verstrekken ervan nog hoger zijn.
Vertaling: Menno Grootveld