sylla1_Per-Anders PetterssonGetty Images_zambia copper Per-Anders Pettersson/Getty Images

De conceptuele wortels van de schuldencrisis in het Mondiale Zuiden

DAKAR – De toenemende schuldencrisis in het Mondiale Zuiden is grotendeels het gevolg van een gebrekkig multilateraal systeem. Maar zij weerspiegelt ook de tekortkomingen van de dominante analyse- en beleidskaders – in het bijzonder hun veronderstellingen over de aard van geld, de economische mogelijkheden van overheden die valuta’s uitgeven en de onderliggende oorzaken van de buitenlandse schuldenlast van ontwikkelingslanden.

Bekeken door de lens van de Moderne Monetaire Theorie (MMT) worden de beperkingen van het mainstream economisch denken zoals toegepast op staatsschuldcrises nóg duidelijker. Het basisidee achter MMT is dat overheden die hun eigen fiatvaluta’s beheersen, in tegenstelling tot huishoudens of particuliere bedrijven, niet in gebreke kunnen blijven (ervan uitgaande dat hun schuld in de eigen valuta is uitgedrukt). Omdat ze niet aan geld gebonden zijn, kunnen ze uitgeven om hun doelen te bereiken. Hun belangrijkste beperking is de beschikbaarheid van productiecapaciteit, die het risico op inflatie bepaalt.

De MMT verklaart waarom de landen met de meeste schulden, in absolute en relatieve zin, niet in nood verkeren. Bedenk dat de staatsschuld van Japan vorig jaar 254 procent van het bbp bedroeg, terwijl dit in de Verenigde Staten 144 procent, in Canada 113 procent en in het Verenigd Koninkrijk 104 procent was. Toch heeft geen van deze landen te maken met een staatsschuldencrisis. Daarentegen hadden Argentinië, Ecuador en Zambia in 2020 veel lagere schuld-tot-bbp-ratio’s toen ze in gebreke bleven bij het nakomen van hun externe verplichtingen.

https://prosyn.org/CGZbGpLnl